“ดวงดาวที่มีชื่อว่าเด็กเด็ก” ของ ‘กุดจี่’ พรชัย แสนยะมูล เป็นบทกวีที่น่ารัก งดงาม ผู้เขียนได้พูดถึงความบริสุทธิ์  ซื่อ ใส ไร้เดียงสาของเด็ก-ลูกน้อย ซึ่งดูผิวเผินเหมือนเป็นเรื่องส่วนตัวในครอบครัวเล็ก ๆ แต่นัยยะที่ซ่อนและแทรกไว้ มีความหมายกว้างใหญ่ถึงระดับสังคมโลก โดยผู้เขียนพยามจะบอกเราว่า ความบริสุทธิ์ดุจผ้าขาวของเด็ก สามารถหยุดการฆ่าฟัน สร้างสันติได้ ดังตัวอย่าง...

          “ยิ้มของเด็กเหมือนเหมือนกันสันติผุด        บริสุทธิ์ไม่กลิ้งกลอกไม่หลอกหลอน 

มิตรภาพอาบยิ้มนั้นนิรันดร                                             สงครามอาจใจอ่อนตอนเจ้ายิ้ม

    กรุณารอสักครู่นะครับ